ชีวิตเรียนคือนิยาย ชีวิตทำงานคือชีวิตจริง

เค้าว่าการเรียน คือ ช่วงชีวิตในนิยาย หรือ ในฝัน
แต่การทำงาน คือ ชีวิตจริง

การเจอคนนิสัยไม่ดี หรือเพื่อนที่ชอบแกล้งเรา สมัยเรียน มันดูน้อยนิดเมื่อเทียบกับตอนทำงาน ที่เจอคนหลากหลาย และนิสัยแย่กว่า

บางคนโชคดีที่ได้ทำงานกับคนดีๆ
แต่บางคนโชคร้ายได้ทำงานกับคนนิสัยไม่ดี

ทว่า ความโชคดี มักก็ต้องมีความไม่ดีแฝงมาด้วย


รู้สึกดีกับพี่ๆ และ เจ้านายที่ทำงาน
แต่รู้สึกแย่ทุกครั้งที่ต้องประสานงานกับคนบางกลุ่ม

คนที่เราคิดว่า ไม่ดี เค้าอาจจะดีกว่าคนถัดไปที่เราได้เจอ

คนเรามันต้องรู้จักเกรงใจกัน

ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้าตากันมาก่อนก็ตาม

การที่การติดต่อสื่อสารในโลกใบนี้แคบลง แต่นั้นก็ทำให้คนเราหยาบคายได้มากเท่ากัน

การที่ต้องเจอคนที่ติดต่อด้วย หยาบคาย แรกๆก็พอรับไว้

แต่ถ้ามันเป็นทุกครั้งที่ติดต่อด้วย มันก็น่าเบื่อ

การที่งานเยอะ ทำมันไม่ไหว ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ท้อ

แต่การเจอคนที่มารยาทแย่ๆ บวกกับงานที่ล้นมือ มันเหนื่อย และ ท้อ

มันเกินที่จะทน ทน และ ทน กับการที่ว่า มันอยู่ที่ออฟฟิศใหญ่ที่บริษัทแม่

มันหมายความว่า สามารถ มารยาททรามใส่ใครก้ได้ งั้นหรือ

การที่เป็นคนเอเชียที่อพยพไปยุโรป แล้วจะต้องเป็นคนที่เก่งเสมอไปหรือ คิดว่าไม่ใช่

คนเราต่อให้เลิศหรู การศึกษาดี อยู่ในที่ที่เค้าเรียกว่าประเทศที่เจริญแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่า จะเป๋นคนดี

การมารยาททราม มันขึ้นอยู่กับเชื้อชาติหรอ

ไม่อยากบอกว่าใช่ แต่ทำไมมันรู้สึกอย่างนั้น แต่ทว่า ถ้าบอกว่าเป็นเช่นนั้น แปลว่าฉันก็อยู่หนึ่งในนั้น

อาจจะเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าเราไม่ใช่คนดี

แน่นอน ว่าคนเราไม่มีใครเป็นผ้าขาว

แต่การเอาภาษาอื่นมาพูดกันแล้วคุยกันให้คนอื่นไม่รู้ มันมารยาททรามยิ่งกว่า

มันสุดจะทนกับพฤติกรรมเลวๆนี้ต่อจริงๆ

อยากจะขอว่า ให้ใครก็ได้ เอามันออกไปที่

ใครก็ได้รับงานนี้ไปเลย เอาไปไกลๆที่

หรือว่า จะต้องออก

รู้ว่าการออก ไม่ใช่หนทางที่ดี ที่ใหม่ อาจจะเจอคนยิ่งกว่า

ใครก็ได้ เอางาที่ต้องติดต่อมัน ไปไกลกรูที่ กรูเบื่อเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

บทสรุป กรูจะทนกับมันได้สักกี่น้ำ